Yazdığım hikayenin ikinci karakteri.

Bu sabah arkadaşımla buluştuk lezzetli yiyecekler yapan  bir kafede  çay ve Fransız tatlıları eşliğinde kahvaltı yaptık.

Hava çok güzeldi.

Sonra alışveriş yaptık ben kendime yüzük ve elbise aldım.

Öğlen eve dönünce çizim yapmadım kitabım üzerinde çalışmaya devam ettim.

Kendimi iyi hissettim.

Benzer yazılar:

1. Yeni Güzel Mutlu Yıllar…
2. Karşı Kaldırım
3. Yazı Yaz

İnsan güçlü olmak istediği zaman güçlü olamaz. Güçlü olmak zorunda kaldığı zaman güçlü olur ve aslında bu tercih edilecek birşey değildir.

Güçlü olmak bugünlük birşey değildir, yarına da  yetmez sonraki günleri de kurtarmaz. Süreklilik gerektirir.

Hayattaki her şey gibi.

Sürekliliği sağlamak güçlü olmaktan daha da zordur ve önce güçlü olmayı gerektirir. Sonunda hepsi döner zorunda kalmaya bağlanır.

Ben böyle büyük büyük atasözü ağırlığında cümleler kurmayı sevmem ama yeri geldi yazmadan geçemeyeceğimi farkettim.

Benzer yazılar:

1. Anne Olmak
2. Biz
3. Et Döner Dünya Döner

Arel her gün uçmaktan bahesdiyor. Teknede yaşamak ve uçmak istiyormuş.

Balkonun kapısını sürekli kilitli tuttuğumuz gibi gözümüzü de üzerinden ayıramıyoruz. Bazen kucağımıza alıp uçurup toss yatağa atıyoruz hafifçe.

Bu aralar en sevdiği oyunlardan bir bizim tarafımızdan uçurulmak ve havuza atlamak. Bunu onlarca kez yapsa sıkılmıyor.

Bu kadar hareketli olduğu için onu suçlamıyorum. Babasıyla benim yapımda öyle. O hareketli bir çocuk biz de hareketli yetişkinleriz.

Yemek yaparken audio book dinliyorum. Bu nedenle yemekler ya az tuzlu ya içinde malzemesi eksik bir şekilde pişiyor.

Bu hafta ne zaman daralsam Türkiye’ye gittiğimi bir tatil evine kapanıp kitabımın son hikayesini bitirdiğimi hayal ettim. Arel’e Türk oyun arkadaşları bulduğumu onu her gün denize oynamaya götürdüğümü …

Bu hayal işlerimin yoğunluğu ve okul nedeniyle rafa kalktı. Özenle kafamın içindeki bir bölüme yerleştirildi iki yıl sonraya ertelendi. Sıkıntılı bir gün geçirirsem kafamın içindeki o bölüme kaçıyorum.

İki büyük iş aldım sabah akşam çiziyorum. Yukarıdaki tünel kitap tasarımını da okul projesi olarak yapıyorum. Kağıt kullanarak bir çizimi üç boyutlu yapmamız gerekiyordu.

Ben de İstanbul’dan tünel kitap yapmayı  istedim.

Daha eklemem gereken binalar camiler var, her şey bittikten sonra da boyayıp yapıştıracağım.

Benzer yazılar:

1. Hayal Odası
2. Tünel Kitaplar II
3. Özgür Deliler

Alt dudağını sarkıtmış kollarını kavuşturmuş karşımda oturuyor.

Üzülme sevgilim ya, biz hayatta neyi kolayca elde edebildik ki bu istediğimiz hemen olsun diyerek gönlünü almaya çalışıyorum.

Tekneyi beğenmişiz herşey hazır ama bizim istediğimiz büyüklükte bir tekne için yakındaki marinada boş yer yok. Bekleme listesine yazıldık, dokuz aya kadar yer açılır dediklerinden beri sevgilim sustu konuşmuyor.

Oturuyor somurtuyor.

Ben de üzüldüm ama çabuk toparlandım.

Geçen dört yılı kışı altı ay süren, bazen bir ay hiç güneşin açmadığı  tepeme kar yağarken güneşi düşleyerek geçirmiş biri olarak dokuz ay beklemek düşüncesi beni fazla sarsmadı.

Hazırlık yaparız, Arel’i haftada bir kaç gün yüzme kursuna yollarız, kaptan sertifikası alırız, can kurtaran sertifikası alırız. Daha çok okuruz bilgi ediniriz hem kış günü okyanusta işimiz ne desem de alt dudak sarkık geziyor zavallı.

O sen vazgeçeceksin diye korkuyorum deyince ben de yukarıdaki çizimi yaptım.

Ben vazgeçmem hayatım yukarıdaki çizimi teknemize asalım :)

Benzer yazılar:

1. Biz
2. Güneşli Kış Günleri
3. Sadece Dokuz Haftacık

Amerika’ya geldiğimizden beri bu taşındığımız üçüncü eyalet. Çocuk olunca ve işlerimiz düzene girince güzel bir yerde yaşayacaktık.

Öyle yaptık.

Ama biz yerleşik düzene alışamadık.

Geçen hafta iki günü tekne görmeye ayırdık. Üzerinde durduğum tekneyi pek beğenmedik arkada duranı istiyorduk ama satılmıştı.

Bize en yakın marinada yer ayarlamak için ne zaman harekete geçmek gerektiğini öğrendik. Tekneyle, bakımıyla ve okyanusa açılmakla ilgili bir çok belgesel seyrettik.

Arel ne tepki gösterecek diye merak edip bir Fransız arkadaşın teknesine gittik. Oğlumuz teknenin içinde ev olduğuna inanamadı.

Teknede yaşamak fikri onunda kalbine sızdı geçen hafta her gün teknede yaşamak üzerine konuşmalar yaptık.

Hala kararsızız. Bir yandan biraz zaman verelim diyoruz bir yandan koltukların rengi üzerine konuşuyoruz.

Çok zor bir hayat olacak, özellikle de küçük bir çocukla.

Ama hayalleri gerçekleştirmek için alternatif bir hayat yaşamaya değmez mi?

Bize en yakın marinada güneşin battığı saatler.

Benzer yazılar:

1. Bir Bebek Bir Kadını Anne Yapar
2. Düzenli Hayat
3. Hayat

Bu dönem başta gereksiz diye düşündüğüm ama  bütün bölümlerin almak zorunda olduğu bir derste hiç  beklemediğim kadar çok şey öğrendim.

Dersin adını Türkçe başarı olarak çevireyim. Haftada sadece bir saat alıyoruz sınav yok ama yoklama var. Derse girmediysen kalıyorsun.

Dersi psikiyatrist veriyor. Genelde ders kendimizi tanımaya yönelik tesler çözerek başlıyor. Sonra bu testlerin değerlendirmelerine ilişkin bilgilendirici bir sunuş dinliyoruz. Bu testler zamanı nasıl kullandığımız, ne tür işler yapmaya yatkın olduğumuz, nasıl  öğrendiğimiz üzerine oluyor. Zayıf olduğumuz konularda kendimizi nasıl geliştireceğimiz anlatılıyor. Doktor yaptığı sunuşun basılı halini dağıtıyor ve ders bitiyor.

Son yaptığımız test internette olduğu için Crebro’da da paylaşmak istedim. Test kişilik testi. Özellikle bizim yaşadığımız çevrede büyük şirketler, takım çalışması gerektiren işlere eleman alırlarken bu testi çözdürüyorlarmış.

Testin linki burada ama malesef İngilizce.

Testin sonunda sizinle aynı kişilik yapısında tarihe geçmiş insanları da veriyor ki bu da  iyi bir ego tatmin yolu oluyor :))

Sevgilim benim testimin sonucunu okuyunca bunca yıldır anlam veremediği sosyal- asosyalliğime bir anlam getirmiş olduğunu söyledi. (Benim hem herkesle çok çabuk arkadaş olmam ama sadece bir kaç kişinin dışında kimseyle  yakın ilişki kurmama durumum.)

Onun kişiliği hakkında okuduklarım beni hiç şaşırtmadı. Kişiliğine benzer ünlüler arasında  Gandhi çıkınca, bütün gece bak Gandhi gibi adamla evlenmişsin diye konuşsada onun bu asosallik durumuna yine de bir açıklama bulamadık :))

——–

Yukarıdaki kağıt çalışmalarını form and space dersi için yaptım. Bu kağıtları kesip yapıştırmadan tek bir büyük kağıttan yaptım. İki sene önce 3D  design dersi almasaydım ben de sınıfın geri kalanı gibi çok zorlanacaktım. Bir düşünceyi üç boyutlu hale çevirebilmek hiç kolay değil.   Düşünmek planlamak ve yapmak sadece bir kağıda şekil vermek bile olsa saatler alıyor. Bir kaç tane daha beyaz kağıt çalışması yaptıktan sonra tünel kitap yapmaya başlayacağım.

Benzer yazılar:

1. Arel Özgür Olsun
2. Hesaplayıcı ve Yaratıcı
3. Sadece Dokuz Haftacık

İnsanın hayatında her şey planladığından iyi gelişirse ne olur?

Mutlu olur.

Zaten mutluysa ne olur ?

Rahat batar.

Bugün Emre bana yelkenlide yaşamayı teklif etti. Ne bekleyeceğiz emekliliği alalım büyük bir yelkenli benim işyerine yakın bir koyda güzel limanlar var dedi.

Ağızım bir karış açık kaldı tabi. Ben de istiyorum yelkenlide yaşamayı ama çocuk ne olacak diye sordum. Alışır alışır hem okula gitmeye devam eder ne fark edecek diye cevap verdi.

Rahat battı, kendimize iş arıyoruz resmen, ben bir gün küçük bir kasabaya yerleşmekten bahsediyorum. O ertesi hafta yelkenliden. Kendimizi biran önce toplasak çok iyi olacak yoksa bir görgüsüzlük yapıp herşeyi elimize yüzümüze bulaştırma riskimiz büyük. Vücudum imkan verse bir çocuk daha yapacağım ikimizin de hayal kurmak için bile zamanı olmayacak ama kısmet değilmiş işte.

Benzer yazılar:

1. Sonbahar Geliyor
2. Kitap Kahramanı Arel
3. Uçan Ada

Her yıl kuzey Amerika’da ve Avrupa’da topluca kaybolan bal arılardan haberiniz vardır.

Bence Kuzey Amerika ve Avrupa’da kaybolduklarının biliniyor olması, sadece bu bölgelerde  kayboluyor olmaları değil bu bölgelerde kaybolduklarının kayıdını tutan birilerinin olmasından kaynaklanıyor.

Şimdi Amerika’da binlerce insan arıcılık yapıyor. Doğal parklarda, belediyelerin onlar için sağladığı alanlarda ya da evlerinin bahçelerinde.

Özellikle evlerinin bahçelerinde arıcıkla uğraşanları komşuları çok seviyor, çünkü o ekilen dikilen çiçekler sebzeler arılar onlara dokunmadan açamıyorlar.

Bizim yaşadığımız şehirde belediye bahçe olarak kiraladığı toprakların yanında bal arısı yetiştirme imkanı da veriyor. On yaş civarından itibaren çocukların da ilgilendiği bir aktivite haline getirmişler. Çocuklar kendi ballarını doğal yoldan elde etmeyi öğrendikleri gibi ortadan kaybolan bal arılarının varlıklarını sürdürmeleri için doğa için ellerinden geleni yapmış oluyorlar.

Kuzey Amerika’da ve Avrupa ‘da  yaşayan ve arılarla ilgilenen herkes kendisine yakın bir ‘beekeepers’ association’ bulabilir. Çünkü artık her yerde var bu dernekler.

Ben başlamak için Arel’in biraz daha büyümesini bekleyeceğim, onunla birlikte yapmak istiyorum.

İnternette de bunun hakkında bir çok video bulabilirsiniz.  San Francisco’da yaşayıp şehir hayatında arı yetiştirenlerin videoları benim çok hoşuma gitti birini seçtim buradan izleyebilirisiniz.

Benzer yazılar:

1. Kabak Dolmaları Heyecan İlaçları
2. Evlilik, Mutluluk, Şans
3. Dakikalarla Tap Dansı

İkinci Adam Yayınları için çizdiğim bir kitap kapağı daha. Kitabın ismi Kalessin, Yazan Sarp Karan.

Benzer yazılar:

1. İkinci Adam
2. Çıkmaz Sokak
3. Kanlı Kar

Gece üç buçukta yatıp sabah yedide kalktım. Sekizde derse girdim bir saat tasarımlarımızın üzerinde kritik yaptık. Geriye kalan üç saat iki boyutlu çizimlerimizi ve kağıtlarımızı üç boyutlu formlara kavuşturmaya çalışmakla geçti. Yaptığım şeylerin fotoğrafını çekecek fırsat bulamadım.

Öğlen dersine girdiğimde yorgunluğun etkisiyle hayatıma yeni bir şekil vermeye karar verdim.

Sekiz saat uyumalı, çalışma odamı düzenli tutmalı, dinlenmeli, arkadaşlarımla daha çok  görüşmeli, meditasyon yapmalı vb… rahatlarıcı şeyler düşündüm.

Öğlen yemeğinde sevgilimle buluştum. Ona bunları söyledim.

Güldü!

Öğleden sonra eve geldim çizmeye başladım. Hafta sonu birkaç çeşit yemek yaptığım için minnoşlarım eve gelinceye kadar ara vermeden çalıştım. Arel uyuyuncaya kadar onunla oynadık. Sonra kırkbeş dakika pilatese gittim. Eve dönüp çalışmaya devam ettim.

Ayrıca bu “yaz meltem yazı yaz” konusunun kaynağı aldığım yazı dersi. Elimizde bir sürü kitap, okuyup hocanın keyfi istekleri doğrultusunda süreki yazı yazıyoruz. İtiraf edeyim çok işe yarıyor ama her çok işe yarayan şey gibi zorladıkça zorluyor. Bazen böyle şeyler yaptığımda kendimi duvara kafa atan birine bakıyormuşum gibi hissediyorum.

Bir projeyi baştan çiziyor olmanın verdiği iç sıkıntısını yukarıdaki yazı yaz, meltem, uyu, çiz içerikli şeyle üzerimden atmaya çalıştım. Şimdi bakınca insanların böyle saçma şeyler yapmak için ne çok zamanı var diye düşündüğüm günleri hatırlıyorum. Sadece zaman fazlalığından olmuyormuş.

Bu gece karar verdim, ben hayatımı değiştirmeyeceğim :)

Az uyuyacağım, az dinleneceğim, meditasyon için zaman harcamayacağım ve odamı düzenli tutamayacağım. Gece işlerimi bitirip uyuyacağım.

Ben böyle iyiyim.

Şimdi ne hissettiğimi yazayım da, sabah erken kalktığımda, uykusuzluğun etkisiyle neden sekiz saat uyumadığımı sorgulamayım :)

Benzer yazılar:

1. Beş Günlük Yaz
2. Arel Yirmi Altı Aylık
3. Okul Başladı